Hallo allemaal,

ik wilde toch nog even een klein berichtje plaatsen over de belevenissen van de dames op school. Beide doen goed hun best en hebben nog steeds heel veel zin om naar school te gaan.

Kayleigh krijgt reeds engelse les en kan al aardig tellen. Ook zijn sommige woorden wel moeilijk, maar dat komt allemaal vanzelf. Ook heeft ze les in zelfredzaamheid en weerbaarheidstraining. Bij de laatste is het de bedoeling om aan te geven aan anderen wanneer er dingen of uitspraken gebeuren die iemand niet leuk vind. Daar leer je dan wat op te zeggen, zodat het hopelijk ophoudt. Is af en toe best nog wel moeilijk!

Esmay heeft ook zo haar eerste sucessen behaald. Bij de eerste testen (taal en rekenen) is ze foutloos door de test heen gefietst. Wij zijn zo trots op haar en zijn benieuwd wat dit gaat brengen voor het komende jaar. Ook heeft ze physio-judo en dat slaat ook aan bij de dame. Mochten er nog sceptici zijn die dachten dat de tussenvorm voor Esmay geen goede stap was, dan is dat bij deze nogmaals bevestigd. In november zijn er weer teambesprekingen op school en dan zullen we precies horen hoe het met dames gaat. Zit hier weer intressant nieuws bij, dan zal ik jullie hierover berichten.

Ook kan ik melden dat beide dames meedoen aan de voetbalwedstrijden van "Kids United" en hebben daar veel lol mee. Mocht je willen zien hoe het een en ander er aan toe gaat, dan moet je maar eens surfen naar de site van http://www.kids-united.nl/. Daar staan reeds foto’s op van de dames in actie tijdens deze zogenaamde "voor-wedstrijden". Hierbij wordt de tegenstander enigszins voorgelicht om vooral niet te serieus te spelen (tegenstanders zijn altijd een E of F groep (normale kinderen). Ook spelen er bij Kids United 2 volwassenen mee die het spel een beetje bepalen en sommige ballen "klaar" leggen voor te scoren. Een en ander is een intressante manier van voetballen en ook nog leuk om te zien. Ook zijn de tijden niet hetzelfde, men speelt 2 x 15 minuten. Er wordt naar gestreefd om de wedstrijden te eindigen in een gelijk spel of winnen. Ook zijn de aantallen niet geheel gelijk, maar dat is niet erg (6 tegenstanders tegen 12 Kids United?!). En na afloop is er meestal een traktatie (kan soms friet zijn). Daarna gaat ieder weer zijns weegs. Oh ja, we hebben geen spelersnummers (maakt het voor de scheidsrechter wel moeilijker), ze lopen allemaal met rugnummer 10!

Nou, tot de volgende keer maar weer.

Hallo allemaal,

eigenlijk zou het moeten doorgaan met: "die mooie zomer". maar zoveel vond ik er niet aan. Lekker druk geweest. Maar goed, genoeg over mij.

De dames hebben een drukke vakantie gehad met zomerspelen op Beatrixoord, dag tripjes en logeerpartijtjes. Eerst dachten we:"och, wat zijn 6 weken vakantie nou?", maar richting het einde waren het af en toe letterlijk de laatste loodjes (in Spanje hebben ze 3 maanden schoolvakantie!?). Gelukkig maar dat ik er niks aan kan doen dat de 2 dames graag naar school gaan en dus ook wel uitkeken naar het einde van de vakantie.

En dan komt eindelijk de dag……de dames gaan naar school en dit was in vele opzichten nieuw. "Hoezo" hoor ik je zeggen. Nou, om de volgende redenen: Kayleigh gaat naar de bovenbouw (nieuwe klas, gelukkig wel met mede-nemen van een aantal oud klasgenootjes die dezelfde stap maken), Esmay gaat naar een andere klas (nieuwe klas wat een tussen-oplossing is met nieuwe leerkrachten en nieuwe kinderen), Esmay gaat nu de gehele week naar school (was voorheen een kleuter-rooster, d.w.z. om de week vrijdags vrij en meer marge-dagen) etc.

Wel hebben we het geluk gehad dat we dezelfde taxichauffeur hebben gehouden. Dit was de afgelopen 6 jaar telkens een andere. En dan mag je je weer voorstellen en zien of deze persoon wel zijn verantwoordelijkheden kent richting ouders en kinderen. Gelukkig hebben dezelfde goede vent mogen behouden, maar het had mij niks verbaasd als de taxi-centrale er weer een ander had neergezet.

Kayleigh zit dus nu in de bovenbouw en doet goed haar best. Krijgt dit jaar ook engelse les en dat is af en toe wel een puzzel om op te maken welke woorden ze heeft geleerd. Zo heeft ze geleerd dat Groot Britannie wordt vertaald met Great Brittain, maar Great was een moeilijk woord. Dus toen Marleen er naar vroeg wat ze had geleerd, kwam Keyleigh niet verder als "Kweet" (uitgesproken verbasterd als de engelse versie van "Koeweit"). Marleen snapte er niks van, maar had beloofd niet te zullen lachen. Dus na veel hoofdbrekens wat ze nou bedoelde, kwam ze er achter.

Esmay zit nu in een klas met 6 of 7 andere kinderen op een tussenvorm voor haar, namelijk de MIA (meer individuele aandacht) en daar doet het dametje het goed. In de oude klas zou ze als oudste kleuter overblijven en dat leek uiteindelijk niet zo’n goed idee. Maar goed dat ze dit hebben bedacht, want ze gaat nu met sprongen vooruit. Ze is actiever met letters leren, schrijven (beginfase) en in het algemeen. Ze wordt toch al een grote meid. En als alles goed gaat, kan ze volgend jaar naar de oude klas van Kayleigh in de middenbouw. En wie had gedacht bij zo’n start bijna 6 jaar geleden!!

Ze mag trouwens wel nog eens naar de kleuterklas, mocht ze het gevoel missen en nog even willen spelen. Maar daar is tot op heden nog niks van gebleken.

Nou, dit was weer even een update van hier. Hopelijk blijft het nog even zonnig, kunnen we vanmiddag lekker weg met z’n 4-en (Drouwenerzand).

Op naar de volgende blog en de groeten

Paul

Hallo allemaal,

weer eens een berichtje van ons. Vanochtend (de eerste officiele vakantiedag van de dames) moesten wij (Esmay en ik) om 08.30 in het ziekenhuis zijn. Hier werd namelijk het gips verwijderd waardoor ze reeds enige tijd weer was gehinderd. De gipsmeester bracht het hele gebeuren heel leuk en in een mum van tijd was het gips er van af. Daarna nog even wachten tot de dokter er een deskundig oog op had geworpen en toen mochten we dan naar huis. Ze wenste ons toe "haar niet meer te zien" en iedereen weet waarmee ze daarop natuurlijk doelt. Maar ja, de tijd zal het leren. Ikzelf hoop er het beste van, maar dat is tegen beter weten in.

Om het allemaal maar een klein beetje te vieren, zijn we een ijsje gaan eten bij Mickey D’s. Aansluitend is de kleine grote dame gaan zwemmen (want dat kon al die tijd niet!).

Voor nu de groeten en tot de volgende keer.

Paul

Hallo allemaal,

hier even een update over de gebroken arm van Esmay. De controle foto’s van afgelopen maandag waren goed. De zetting van de breuk van de week ervoor heeft dus goed uitgepakt. Ze hebben in het ziekenhuis ook het verband van het gips afgehaald en dit vervangen voor een laag rood gips. Het verband zat eromheen vanwege het open gipsverband. Dit was weer open vanwege de zwelling. En aangezien deze nu weg was, hebben ze de spleet met nieuw gips bijeen getrokken.

Aangezien kinderen een sneller helingsproces doormaken als oudere mensen, mag het gips (als alles goed gaat) er op 6 juli vanaf. Ik geef aan "als het goed is", want Esmay kan soms een aardige rouw douw zijn. Haar rechter (niet zo mobiele) arm volgt waar Esmay gaat en staat. En als deze dan toevallig tegen de muur of een deur aankomt, maakt dat niks uit.

Marleen heeft wel bij een stoffenzaak enkele stukken stof gekocht met een leuke print erop. Het ziekenhuis wit van de standaard mitella waren we een beetje beu.

Mochten nog bijzonderheden zijn, dan horen jullie het vanzelf.

Voor nu ga ik stoppen. We gaan ons hier opmaken voor een periode van laatste schooldagen, schoolreisjes en een lange zomervakantie.

Oh ja, Kayleigh heeft vorige week maandag haar zuurverdiende B zwemdiploma gehaald. En dat ging hartstikke goed. Helaas stopt nu wel bij het volgende schooljaar het zwemmen voor haar op school, maar dan kan ze andere dingen leren als de rest gaat zwemmen. En v.w.b. het zwemmen bij de VAS op zaterdag……daar gaan ze om en om allerlei leuke dingen leren zoals snorkelen, reddend zwemmen etc. Dit wordt dan afgewisseld met een reacreative les. Om de simpele reden dat ze bij de VAS niet meer zwemdiploma lessen mogen en kunnen geven.

Voor de nu, de groeten en tot de volgende Blog.

Paul

Hallo allemaal,

voor de verandering eens een kortere keer na het laatste bericht. En wel om de simpele reden dat Esmay vond dat er te weinig over haar werd geschreven. Dat moet anders kunnen, moet ze hebben gedacht. De situatie was als volgt:

Marleen was haar vrije dag leuk aan het invullen thuis met allerlei werkzaamheden, toen er werd gebeld door school. Esmay was gevallen van/met de fiets (bij Marleen gingen allerlei alarmbellen rinkelen) en men vermoedde een breuk. Of Marleen maar even naar school kon komen. Bij aankomst en de eerste blik te hebben geworpen op, was alles duidelijk: gebroken! (anders was de onnatuurlijke extra bocht in de rechteronderarm niet te verklaren -> zie bijgevoegde foto’s)

  (deze kreeg ik per MMS toegstuurd)

(Dit is een afdruk van de rontgenfoto uit het ziekenhuis)

Maar gelijk naar het ziekenhuis en mij bellen om te zorgen dat ik op tijd thuis was voor de opvang van Kayleigh uit school. Er zijn gelijk foto’s gemaakt en toen was het wachten. Na het eten thuis zijn Kayleigh en ik nog even naar het ziekenhuis gegaan om een aantal zaken af te geven (pyama, luiers voor de nacht, knuffelbeesten etc.) Er was namelijk de mogelijkheid dat ze zou overblijven. Nu was het wachten op de "operatie". Rond 20.30 mocht ze weg gebracht worden en Marleen ging helemaal mee tot Esmay in slaap was. Dit was nodig vanwege het moeten zetten van de onderarm. Als het een goede breuk zou zijn, dan zouden ze alleen gips erom doen (met een spleet voor de zwelling). Als het geen mooie breuk was, dan moesten er draadjes aan te pas komen. Uiteindelijk is het de 1e optie geworden en werden wij zo rond 21.15 gebeld dat ze op de "uitslaapkamer" lag. Reeds van ver hoorde wij al Esmay die de uitslaapkamer was aan het afbreken. Eerst ging Marleen naar binnen en na een poosje kwam ik erbij samen met Kayleigh.

Door de vele indrukken de hele dag, zat Esmay tot ver boven haar "tax". En dan ook nog uit een narcose komen is geen pretje. Eigenlijk wilde ze haar voor de nacht in het UMCG houden, maar dat was om 2 simpele redenen: ze was pas laat geholpen (21.30 gereed) en de volgende ochtend moest er een controle foto worden gemaakt. Wij dachten, dat kan anders. Dus na enig overleg tussen de diverse artsen, mocht Esmay voor de nacht mee. Ik ging met Kayleigh reeds vooruit, want zij moest nog oefenen voor het afzwemmen voor het B-diploma. Marleen kwam er met Esmay om 23.00 achteraan.

Na een warme beker melk en het bed aangepast te hebben aan slapen met een gipsarm, is iedereen gaan slapen. En de hele nacht is het rustig geweest. Esmay wist te melden dat ze lekker had geslapen en dat was wel anders geweest als ze in het ziekenhuis was gebleven.

Na het ontbijt ben ik gaan zwemmen met Kayleigh en is Marleen met Esmay voor een controle foto terug naar het ziekenhuis gegaan. Om 12.00 was iedereen weer thuis. De foto zag er goed uit en volgende week moet Esmay nogmaals op controle. Dan schrijven we ook meer hierover en het verdere verloop van het gipsen avontuur.

De groeten voor nu

Paul

Hallo trouwe lezers,

zoals eerder reeds vermeldt, waren we er hard over aan het denken om deze blog te sluiten. Maar aangezien het ook een mooie manier is (zonder dwang en tijdsbestek) om nieuwe info de wereld in te sturen, houden we hem nog maar even aan. Alleen zullen we er niet zo vaak gebruik van maken.

Graag wilde we jullie op de hoogte stellen van een 2 tal zaken, namelijk de ontwikkeling van Esmay en het sporten van de dames.

Eerst dan de ontwikkeling van Esmay. Zij was reeds langere tijd verdachte (klinkt serieus) van het hebben van een psychische achterstand in de vorm van PDD NOS oftewel ASS (Autisme Spectrum Stoornis). Na lang wachten, eindelijk onderzoeken aangevraagd en is er dan eindelijk duidelijkheid. Dat wat wij allang eigenlijk wisten, is nu bevestigd door de gevestigde orde. En eigenlijk wordt je in 2-en verdeelt: aan de ene kant verdriet/ blijschap in de vorm van "dat kan er ook nog wel bij!" en aan de andere kant "he he, eindelijk iets officieels voor degene die het nog dachten weg te schrijven als een minimale gedragsstoornis". Niet dus!!

Hoe ga je daar mee om? Goede vraag, gewoon beginnen bij het begin en veel info inwinnen via "www", boeken en cursussen (Marleen en ik gaan einde van dit jaar een cursus volgen over omgaan met). In een van de volgende berichten zal Marleen of ik wel iets meer uit de doeken doen over de bovenstaande informatie.

Dan nu deel 2: Esmay zat op paardrijden en dit was niks voor haar. Ieder rondje vragen wanneer ze naar huis zou gaan en zelfs bijna in slaap vallen op het paard. Dat kan anders dachten we. Er moest iest zijn waarbij ze haar energie meer kwijt zou kunnen en dat werd gevonden. En wel in voetballen. Via via werden we op de hoogte gebracht van het bestaan van Kids United in Groningen. Dit is een laagdrempelige voetbalclub voor kinderen met een handicap. Na wat zoeken de web-site gevonden en informatie ingewonnen. Ze zou pas deel kunnen nemen wanneer ze 6 werd, maar mocht van te voren reeds een middag mee komen doen om te kijken of ze er wat aan vond. Uiteindelijk 2 weken geleden was de proefles. Kayleigh was ook wel enthousiast en mocht ook meedoen. Eigenlijk was het voor Esmay, maar goed…..beweging is goed voor beide!

Na de les waren ze allebei enthousiast en mochten ze ook gelijk van de leiding de rest van het seizoen komen. Wel werd gevraagd om voetbalschoenen te kopen en zo geschiedde. Nu hebben we dus 2 dames op voetbal, 2 op zwemmen en 1 op paardrijden. Je zou je kunnen afvragen:"waar betaal je het allemaal van?" Nou, dat is het mooie aan de hele situatie. Voor voetballen betalen we helemaal niks aan contributie. Het enige wat ze willen is dat je op de training komt en goed meedoet. Als je dan in de ogen van de leiding voldoende meedoet, krijg je zelfs een trainigspak en sporttas van hun (voor de wedstrijden uit en thuis). Er bestaat zelfs een gehele competitie. Want hier kun je ook nog aan meedoen. Hoe dat kan, leg ik nog wel uit.

Voor nu weer voldoende informatie. Tot de volgende keer

Paul

Na veel gestress (meer dan eens!), boos worden, teleurgesteld zijn, weer beginnen met goede moed, adviezen inwinnen etc etc………het wilde maar niet lukken. Wat dan zullen jullie je afvragen. Welnu het gaat over de niet aflatende luierdrang van Esmay.

Laat ik beginnen met het grootste nieuws sinds afgelopen tijd:

Esmay poept (zonder dwang)(wel gestuurd!) op de wc zonder luier!!!! Hiep hiep……..HOERA (nu reeds 2 keer thuis onder toeziend oog van papa en mama)

We wisten niet wat ons overkwam en helemaal omdat de dame al reeds enige tijd wel op school meer dan eens op de wc poepte. Maar hier thuis was het stee vast een luier om, naar de wc rennen en daar deze volduwen om vervolgens te roepen dat ze een vieze broek had en graag verschoond wilde worden (klinkt raar, maar toch gebeurde het zo). Of het nu angst was of vies zijn van jezelf…..niemand kan het ons vertellen. Keer op keer vertelde we wat de voordelen waren van op de wc poepen, maar het wilde er niet in!! En hoe meer wij ons druk maakte, hoe slechter het allemaal ging! Na diverse malen reeds op het feit te zijn gewezen door buitenstaanders, eindelijk maar de raad voor lief genomen te hebben (loopt niet geheel soepel deze zin bedenk ik mij nu).

Geen dwang meer en als ze er klaar voor is komt het vanzelf. Het geloof dat dit wel eens lang kon gaan duren, begon steeds grotere vormen aan te nemen. Vooral wanneer ze een ongelukje had gehad (poepen in de broek /  natte scheet / poepen in de douche bij volledige ontspanning en afleiding) en dit werd gevolgd door blinde paniek!

Groot was dus onze verbazing, toen de dame na enig aandringen bij een plaspoging op de wc (dit doet Esmay reeds langere tijd en loopt dus ook wanneer het mogelijk is zonder luier rond!) toen ze met minimale druk een gigantische drol eruit duwde. Zelf was ze er ook van onder de indruk, maar zag ook de gelijkenis met op school poepen. Iedereen moest komen kijken en Esmay was reeds bezig met hoeveel cadeautjes oma Rila moest kopen (stille afspraak tussen Esmay en haar wanneer ze op de wc zou poepen). Esmay denkt namelijk dat wanneer ze iedere keer op de wc poept, oma de beurs gaat trekken. Maar goed, dat is voor latere zorg.

Ook heeft Esmay reeds ondervonden dat de wc op de badkamer (zonder plateau) niet zo erg stinkt als de wc beneden (met plateau). Maar goed, dat nemen we op de koop toe.

Nu zijn we bij iedere succesvolle poging Esmay de hemel in het prijzen, zodat ze maar geen terugval krijgt en weer naar luiers verlangt. Iedere keer benadrukken we, en vragen we haar, hoe makkelijk dit wel niet is en hoe schoon haar billen wel niet zijn. Alleen een nat papiertje erlangs en klaar is Esmay. Geen moeilijke touren meer op de bank, benen ongeveer in de nek en hopen dat je alles in een keer schoon kan maken.

Maar goed, dit was weer een mijlpaal waarvan ik wel vond dat deze in het rijtje thuis paste. Voor nu gaat ik stoppen (ben in Rotterdam geweest)(feestje) en wens jullie een prettig weekend.

De groeten

Paul

Hallo allemaal,

zoals reeds eerder gemeld, kon het even duren voordat we weer wat lieten horen. Nu is dan het geval. Zoals de titel al aangeeft……eens kijken wat dit jaar in petto heeft voor ons.

Even een korte terugblik voordat we weer in volle vaart  vooruit gaan: het einde van het jaar stond geheel in het teken van allerlei festiviteiten (sint Maarten, Sinterklaas, Kerst, oudjaar etc.) Dit in het geheel opgeleukt met enkele verjaardagen gaf weer een drukke bezigheid (en veel te veel cadeaux, tjonge tjonge wat kunnen die dames verwend worden)

Het nieuwe jaar begon goed met de verjaardag van Kayleigh. De dame is alweer 10 jaar oud geworden. En wat een eind in de lucht is de dame aan het gaan. Het gaat allemaal zo vlug. Zo herinner je haar nog op je arm in een ziekenhuis in Maastricht (net uit Bosnie) en nog geheel onwetend wat er de komende 10 jaar zou gaan gebeuren en zie hier…….we hebben het toch maar met zjin allen gefixt! Petje af.

En een verjaardag is niet gevierd zonder feestje. Dus eerst maar voor de familie op de 3e en een partijtje voor de vrienden en vriendinnen op de 10e. En wat voor een feest was dat zeg! Ik ben er zelf niet bij geweest, maar wat ik gehoord heb stemde mij erg blij en tevreden. Er waren dingen bij met disco, muziek, schmincken, dansen, eten, spelletjes etc. Sommige kinderen vroegen al: volgend jaar weer?! bij het naar huis gaan. Dat was dus een succes van jewelste.

Wat kunnen we nog verder gaan verwachten dit jaar……..Kayleigh gaat goed zonder spalken en waarschijnlijk mag het Heras hekwerk rondom mei uit haar been, Esmay gaat een carriere switch maken van paardrijden naar voetbal en wij gaan het jaar goed beginnen door lekker met elkaar een midweekje naar het belgische te vertrekken in februari.

Tot zover even een update vanaf hier. Ik kan nu wel gaan beloven dat ik de volgende keer sneller schrijf (ik ga het ook echt proberen!), maar zekerheid kan ik niet geven. Dus gewoon tot de volgende keer!

De groeten

Paul 

Hallo,

Zoals de titel al doet vermoeden, heb ik goed nieuws te melden. Kayleigh moest vandaag bij de orthopedisch chirurg komen voor een controle. Het was namelijk 5 maanden na de laatste operatie (spieren verleggen etc.) en 3 maanden na thuiskomst vanuit Beetsterszwaag.

Na enkele vragen kregen we te horen dat de nachtspalk niet meer hoefde te worden gedragen. Wij hadden op een andere combinatie gehoopt (‘s nachts wel, overdag niet meer), maar de arts was nog niet klaar. Kayleigh moest vervolgens haar broek en schoenen uitdoen en enkele malen heen en weer lopen door de behandelriumte. Ook de arts kon zijn bewondering niet onder stoelen of banken steken en gaf te kennen dat hij heel trots was op Kayleigh. Zij had het per slot van rekening allemaal zelf gedaan. Na de wandelsessie gaf hij aan dat ook de dagspalk af mocht. Dit was echt het beste nieuws van de dag.

Alleen werd er wel bij verteld dat wanneer er pijn in haar been kwam, Kayleigh dit moest aangeven zodat wij er naar kunnen handelen (dus weer een spalk om). Maar voorlopig hoeft dit dus niet. Joepie!!!!

Marleen is dus nu met Kayleigh schoenen kopen. De enige sta in de weg is het voetlengte verschil. Dit kwam van 4 maten en is nu 2 maten geworden sinds de laatste operatie. Maar dat mag geen hinder opleveren. Tot zover het goede nieuws.

Oh ja, we hebben voor de verandering maar weer eens op zondagavond in het ziekenhuis gezeten en wel nu op de huisartsenpost. Esmay bleef maar klagen over pijn in de buik, dus wij maar bellen. We konden gelijk komen en Esmay had alweer babbels voor 10 in de auto. Dus wij dachten dat we voor niks gingen, maar goed…..beter 5 keer voor niks, dan 1 x niet gegaan (wat wel nodig was achteraf!). De dame had ernstig last van gassen in het darmkanaal. Een normaal mens laat dan giga scheten en het probleem is opgelost. Echter Esmay durfde dit niet. Daardoor kwamen er spaningen op haar buik en ingewanden en waren de luiers (met een beetje ontlasting) niet te harden. De lucht zou verraden dat het om een mega poepbroek zou gaan, alleen schijn bedroog. De oplossing was simpel…..een beetje masseren en veel laten drinken.  Nu gaat het alweer beter en drinkt en eet Esmay weer normaal.

Op naar het volgende euvel. We houden jullie op de hoogte.

De groeten

Paul

Een veelzeggende titel, nietwaar? Marleen en ik hadden namelijk besloten, daar het de goede kant op ging met Esmay, dat ze donderdagnacht wel alleen in het ziekenhuis kon blijven. Esmay vond dit ook geen probleem, dus thuis konden wij bij onze knieen afbreken.

De volgende ochtend eerst Kayleigh naar school gestuurd om vervolgens weer richting Winschoten te rijden. Daar troffen we een vrolijke en reeds etende Esmay aan. Samen met de zuster werd het ontbijt verorberd om vervolgens aan de dag te beginnen. We wisten dat er een mogelijkheid in zat dat Esmay naar huis kon, maar dan moest er wel nog bloed geprikt worden. Als de uitslagen voldoende waren (o.a de ontstekingswaarden etc. moesten in ieder geval onder de waarde van 20 uitkomen!) kon ze mee met ons. Men wilde proberen het via de nog aanwezige infuusingang af te tappen, maar of deze nog voldoende vrij was viel te bezien.

Zoals al verwacht lukte het de kinderarts niet om voldoende bloed af te nemen, dus waren er twee opties: of een nieuw infuus plaatsen of een vingerprik toepassen en hieruit voldoende aftappen.

De keuze viel op het laatste en dat was een waar spektakel. Esmay moest door 2 mensen worden vastgehouden terwijl half Winschoten van extra stroom werd voorzien. Een derde ving de spaarzame druppels op in buisjes om ze vervolgens weer naar het lab te brengen.

Toen begon het lange wachten en met de lunch was er nog niks bekend. Omdat je alleen maar lamlendiger wordt van het hangen, besloten Marleen en ik maar eens de Intratuin onveilig te gaan maken in Winschoten. Na een lekkere lunch en diverse aankopen kwamen we terug en was er nog niks bekend. Dus maar weer wachten en wachten en wachten.

Maar toen was daar opeens de kinderarts. De uitslag was positief (de waarde kwam van 71 en was nu 19) en Esmay mocht dus naar huis. Dan denk je: inpakken en wegwezen, maar nee……eerst nog een brief voor de huisarts, een recept voor medicatie etc etc. Na een goed half uur mochten we eindelijk vertrekken en kon Esmay vrijdagavond alweer lekker in haar eigen bedje slapen.

De volgende ochtend was de conclussie dat we een redelijke nacht hadden gehad, alleen Esmay vond het nodig om om 01.30 nog even wakker te schrikken. Toen van de gelegenheid maar gelijk gebruik gemaakt om mama te feliciteren. En daarna weer lekker naar bed. Op naar het volgende avontuur!

De groetjes

Paul